ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ

Δεύτερος αγώνας στη φάση των ομίλων του EURO 2012. Αντίπαλος ο «κακός μας δαίμονας», η Κροατία. Κακός δαίμονας διότι σε 6 αγώνες δεν έχουμε κερδίσει ούτε μια φορά! Αυτή τη φορά πιστεύαμε ότι θα σπάζαμε το ρόδι… Όμως λογαριάζαμε χωρίς τον …«ξενοδόχο», τον Αγγλο ρέφερυ Webb…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Η Ιταλία παρατάχθηκε στον αγώνα με την ίδια σύνθεση που είχε παραταχθεί και στον εναρκτήριο αγώνα με τους Ισπανούς. Ο Prandelli προτίμησε να δώσει θέση βασικού στον Balotelli – αντί για τον «ήρωα» του 1^ου αγώνα Toto Di Natale – ευελπιστώντας να πάρει απ’ αυτόν το «κάτι παραπάνω» που σίγουρα μπορεί να δώσει. Ο επιθετικός της Manchester City όμως, εκτός από ένα ωραίο γυριστό σουτ στην αρχή του πρώτου ημιχρόνου, δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του αγώνα να δικαιολογήσει την επιλογή του προπονητή του…Αντιθέτως, ο έτερος φορ, ο Antonio Cassano, έκανε ένα πολύ πιο μεστό και δημιουργικό παιχνίδι και ήταν διαρκής κίνδυνος για τους Κροάτες. Τους Κροάτες που σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στην κορυφαία Ευρωπαϊκή αυτή Διοργάνωση!

Από την αρχή του αγώνα η ομάδα μας πήρε τα ηνία του παιχνιδιού, είχε κατοχή και με καλή κυκλοφορία της μπάλας δημιουργούσε ρήγματα στην άμυνα των αντιπάλων. Με τα δύο μεγάλα ατού της στην επίθεση, τον Modric και τον Jelavic εξουδετερωμένα, δεν κατάφερναν να δημιουργήσουν τη μεγάλη ευκαιρία. Αντιθέτως, οι παίκτες της Squadra Azzurra, καθοδηγούμενοι από την ηγετική μορφή του Andrea Pirlo, έβγαιναν συχνά-πυκνά απέναντι από την κροατική εστία.  Από τη μία όμως η αστοχία, από την άλλη οι δυσκολίες συνεννόησης μεταξύ των επιθετικών μας, δεν έφερναν το πολυπόθητο γκολ. Διαδοχικά σουτ και πλασέ σε ανεπανάληπτα τε-α-τετ με τον τερματοφύλακα των Κροατών δεν ευδοκίμησαν.

Ωσπου τον «γόρδιο δεσμό» έλυσε ο Pirlo, με εκπληκτικό απ’ ευθείας χτύπημα φάουλ αριστερά έξω από την κροατική περιοχή, δύο λεπτά πριν τη λήξη του ημιχρόνου!

Οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια με αντίθετα συναισθήματα. Οι μεν Κροάτες σοκαρισμένοι, οι δε Azzurri ανακουφισμένοι και αισιόδοξοι για την επανάληψη…

Στο 2^ο ημίχρονο η ομάδα μας παρότι προσπάθησε να κρατήσει την κυριαρχία, δεν τα κατάφερε. Κυρίως τα αλλοπρόσαλλα σφυρίγματα του Αγγλου ρέφερυ Howard Webb (γνωστός αντι-Ιταλός…) έκοβαν το ρυθμό μας και έφερναν την Κροατία σιγά σιγά προς την εστία μας.

Τελικά, εντελώς αναπάντεχα, σε μια ακίνδυνη σέντρα από αριστερά, ο Chiellini έχασε την φάση – ευρισκόμενος εξαρχής σε λάθος θέση – και από πολύ οντά ο Μάτζουκιτς (ο ποιος…?) κεραυνοβόλησε τον ανήμπορο να αντιδράσει Buffon.

Από το σημείο αυτό και με περίπου 20’ λεπτά να υπολείπονται, οι Azzurri προσπάθησαν να ξαναπάρουν το προβάδισμα, όμως δεν τα κατάφεραν. Ούτε και η είσοδος του «χρυσού αγοριού» Toto Di Natale στη θέση του ανύπαρκτου στο β’ Balotelli έφερε καρπούς…

Ετσι κάπως φτάσαμε στη λήξη και σε μια ακόμα ισοπαλία. Αδικη κι αυτή, σύμφωνα με την συνολική εικόνα των δύο ομάδων, όπως και η πρώτη με τους Ισπανούς. Είναι απορίας άξιο πως μια τόσο μέτρια ομάδα – η Κροατία – που δεν έχει επιδείξει απολύτως τίποτα το εντυπωσιακό, βρίσκεται με 4 βαθμούς και εμείς, με μια πολύ καλή ομάδα, με σταθερή απόδοση και στα δύο ματς έχουμε μόνο 2!

Τώρα, αυτό που μας μένει είναι να κερδίσουμε την Ιρλανδία με περισσότερα από 2 γκολ διαφορά, περιμένοντας παράλληλα να μην κερδίσει η Κροατία την Ισπανία. Σε ιδανικό σενάριο (νίκη δική μας με 4-0 και ισοπαλία 0-0 μεταξύ Ισπανών και Κροατών) περνάμε πρώτοι! Εκτός αν ξαναξυπνήσουν οι εφιάλτες του EURO 2004, που οι δύο Σκανδιναβικές ομάδες του ομίλου – Δανία και Σουηδία – έφεραν ένα «ανώδυνο» 2-2 μεταξύ τους, αφήνοντας μας απέξω από τη συνέχεια, παρά τη νίκη μας επί των Βουλγάρων…

Όπως παραδέχτηκαν και οι περισσότεροι παίκτες της Squadra Azzurra μετά το ματς με τους Κροάτες, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ο Buffon εξέφρασε την αισιοδοξία του: «Εξαρτάται από εμάς. Είμαι σίγουρος ότι θα περάσουμε τον όμιλο». (δες link http://www.gazzetta.it/Europei/2012/14-06-2012/pirlo-potevamo-chiuderla-prima-buffon-se-vinciamo-passiamo-911533956158.shtml)

Ας ελπίσουμε να βγει αληθινός. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι η Ιταλία θα παλαίψει (όπως πάντα άλλωστε), κόντρα σε «Θεούς και Δαίμονες») και εμείς θα καρδιοχτυπάμε μαζί με τα εκατομμύρια των tifozi σ’ όλο τον πλανήτη για την αγαπημένη μας ομάδα…

“In Bocca al’ Lupo Azzurri”!

ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Συνέντευξη Τύπου στο Poznan έδωσε ο Cesare Prandelli μαζί με τον Andrea Pirlo, ενόψει του σημερινού αγώνα με την Κροατία. Από τη συνέντευξη προέκυψε ότι η ενδεκάδα που ξεκίνησε στον αγώνα με τους Ισπανούς θα παραμείνει αναλλοίωτη, με μόνο μια αμφιβολία σχετικά με το επιθετικό δίδυμο. Η πλέον πιθανή εναρκτήρια ενδεκάδα της Squadra Azzurra είναι:

Gianluigi Buffon (τερματοφύλακας)

Cristian Maggio - Leonardo Bonucci - Giorgio Chiellini - Daniele De Rossi (στην άμυνα)

Andrea Pirlo - Claudio Marchisio - Emanuele Giaccherini - Thiago Motta (στο κέντρο)

Antonio Cassano, Mario Balotelli (Antonio Di Natale) (στην επίθεση)

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

O Team Manager των Azzurri και μεγάλη δόξα του Ιταλικού ποδοσφαίρου Gigi Riva έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Massimo Cecchini της Gazzetta dello Sport, στις 13 Ιουνίου από την Κρακοβία όπου προετοιμάζεται η Εθνική, στην οποία δήλωσε ότι δεν φοβάται κανέναν και πως τα φιλικά δεν μετράνε.

- Φοβάστε την Κροατία?

- Δεν φοβόμαστε κανέναν!

- Η «φιλική» ήττα από τη Ρωσία σήμανε συναγερμό?

- Τα γνωρίζω καλά αυτά τα παιδιά. Παίζουν στο πρωτάθλημά μας. Τα φιλικά μετρούν λίγο ή καθόλου.

Στη συνέχει ο Riva σχολίασε τον επόμενο αντίπαλο της Εθνικής, την Κροατία:

- Είναι μια καλή ομάδα, όμως ουδείς μας προκαλεί φόβο. Είμαι πεισμένος ότι δεν είμαστε υποδεέστεροι από καμία άλλη ομάδα. Και ούτως ή άλλως, η ισοπαλία με την Ισπανία – η οποία θεωρείται από όλους η καλύτερη ομάδα του κόσμου – μας ενισχύει την αυτοπεποίθηση. Χωρίς να ξεχνάμε ότι πριν από λιγότερα από δύο χρόνια στο Bari μας είχαν νικήσει.

Επιπλέον ο Gigi Riva είπε και δυο λόγια ενθάρρυνσης για τον Mario Balotelli:

- Ηταν «τρακαρισμένος» από το ντεμπούτο στο Euro. Είμαι σίγουρος ότι ο Mario θα δείξει την αξία του, όμως πρέπει να τον αφήσουμε ήσυχο. Την δυναμική του την γνωρίζουν όλοι.

ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Ο ΥΜΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

EURO2012: ΙΣΠΑΝΙΑ - ΙΤΑΛΙΑ 1 - 1

ΙΣΠΑΝΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ 1-1

Κυριακή, 10/6/2012

Οι Azzurri με μια πολύ καλή εμφάνιση, έμειναν στην ισοπαλία με την Ισπανία. Ο Di Natatale αντικατέστησε τον Balotelli και σκόραρε. Τέσσερα λεπτά μετά όμως, ο Fabregas ισοφάρισε.

Ηταν μια πολύ καλή εμφάνιση από την Ιταλία εναντίον των πρωταθλητών Ισπανών, στο εναρκτήριο παιχνίδι του 3^ου ομίλου του  Euro 2012 στο Gdansk. Εληξε 1-1 αφού αρχικά ο Di Natale είχε ανοίξει το σκορ δίνοντας ελπίδες στους Azzurri, πριν ισοφαρίσει ο Fabregas. Οι ποδοσφαιριστές του Prandelli εξαφάνισαν τις αμφιβολίες που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται από τις τελευταίες τους εμφανίσεις και πραγματοποίησαν μια εμφάνιση γεμάτη αυτοπεποίθηση απέναντι στους πρωταθλητές Ευρώπης και Κόσμου Ισπανούς.

Στο πρώτο ημίχρονο είχαμε πολύ περισσότερες ευκαιρίες από τους αντιπάλους μας αλλά μετά την ανάπαυλα πιεστήκαμε, παρόλα αυτά κατορθώσαμε να το διαχειριστούμε επιτυχημένα, αποδεικνύοντας ότι διαθέτουμε «χαρακτήρα» ως ομάδα. Είμαστε ΙΤΑΛΙΑ!

ΙΤΑΛΙΑ OK – Η απόδοση της Ιταλίας στο 1^ο ημίχρονο ήταν έξοχη και σαφώς πολύ ανώτερη του αναμενόμενου (για εναρκτήριο αγώνα και μάλιστα απέναντι σε τόσο ισχυρό αντίπαλο), λαμβανομένου υπόψη ότι είχαμε ήδη τρεις συνεχόμενες ήττες, αν και σε φιλικούς αγώνες.

Πιέζαμε ψηλά στο γήπεδο, όπως ακριβώς είχε ζητήσει ο Allenatore Τecnico να κάνουν. Δεν ήθελε οι παίκτες να αμύνονται απλά μπροστά από την περιοχή τους. Η Ισπανία μπορεί να είχε ποσοστιαία μεγαλύτερη κατοχή μπάλας αλλά αυτό ήταν μόνο «στα χαρτιά» αφού δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να σπάσουν την άμυνα των Ιταλών. Μπορεί ο Iniesta να πραγματοποίησε μερικές επελάσεις που δυσκόλεψαν τον Bonucci, αλλά η άμυνά μας δεν επέτρεψε στους Ισπανούς να βάλουν την μπάλα μέσα στην περιοχή μας, περιορίζοντάς τους στο να επιχειρούν σουτ έξω από αυτήν. Ο De Rossi έδειχνε άνετος στην – ασυνήθιστη γι’ αυτόν – θέση του σέντερ μπακ και μαζί με τον εξαιρετικό Chiellini δεν επέτρεψαν σε καμία περίπτωση τους Ισπανούς να απειλήσουν τον Buffon.

Στην πραγματικότητα οι μόνες απειλές στο 1^ο ημίχρονο ήρθαν από τους Ιταλούς. Ένα φάουλ του Pirlo αποκρούστηκε από τον  Casillas, στη συνέχεια ένα πλασέ του Cassano βγήκε λίγο άουτ. Ο – all around έξω από την αντίπαλη περιοχή – Cassano, που έκανε πιο «εμπνευσμένο» παιχνίδι από τον Balotelli, είχε άλλη μια προσπάθεια από τα αριστερά, την οποία ο Casillas απέκρουσε με μεγάλη δυσκολία.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ MOTTA – Η πολύ μεγάλη ευκαιρία για τη Squadra Azzurra να ανοίξει το σκορ ήρθε με το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, όταν από σέντρα του  Cassano ο Thiago Motta με κεφαλιά ανάγκασε τον Casillas να πραγματοποιήσει μια εντυπωσιακή απόκρουση, κρατώντας το 0-0. Ηταν το αποκορύφωμα μιας σπουδαίας εμφάνισης του 1^ου ημιχρόνου, εναντίον των πρωταθλητών κόσμου, η οποία προσέδωσε αυτοπεποίθηση στους Ιταλούς.

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΙΣΠΑΝΩΝ– Η Ισπανία ξεκίνησε το 2^ο ημίχρονο δυνατά και ο Fabregas είχε ένα επικίνδυνο σουτ το οποίο εξουδετέρωσε ο Buffon. Εν συνεχεία ο Iniesta πλησίασε στο γκολ με ένα αριστερό σουτ το οποίο απέκρουσε με τις άκρες των δαχτύλων ο “Gigi”.

ΑΧ, ΒΡΕ MARIO – Αχ, ΒΡΕ MARIO– O Balotelli έκλεψε τη μπάλα από τον Sergio Ramos και μπούκαρε στην περιοχή των Ισπανών από δεξιά, όμως ήταν ποοοολύ χαλαρός και επέτρεψε στην άμυνα να τον κόψει! Απαράδεκτη ολιγωρία και χαλαρότητα στην – όπως αποδείχτηκε – τελευταία του ενέργεια στον αγώνα. Ο Prandelli αμέσως τον έβγαλε έξω και πέρασε στη θέση του τον Antonio Di Natale.

ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ DI NATALE – Μόλις μπήκε σκόραρε το 11^ο γκολ του με τους Azzurri. Πήρε μια καταπληκτική κάθετη πάσα από τον Pirlo και πλάσαρε έξυπνα τον εξαρχόμενο Casillas. Οι Ιταλοί στις κερκίδες – αν και αριθμητικά λιγότεροι από τους Ιβηρες – ακούστηκαν για τα καλά! 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ FABREGAS – Η Ισπανία κατάφερε να ισοφαρίσει σε ελάχιστο χρόνο με τον Fabregas, ο οποίος πήρε μια ωραία μπαλιά από τον Silva, ξεγέλασε τον Giaccherini και πλάσαρε από κοντά τον Buffon. Μετά από την ισοφάριση ο Prandelli άλλαξε ξανά την ομάδα, βγάζοντας τον κουρασμένο Cassano και βάζοντας στη θέση του τον Giovinco.

Ισπανικη πιεση – Ο Navas μπήκε αλλαγή για τους Ισπανούς και ταλαιπώρησε τον Giaccherini. Οι Ιβηρες άρχισαν να πιέζουν. Ο Fernando Torres, ακόμα μια αλλαγή του Del Bosce, έκανε μια επέλαση προς την εστία των Azzurri, όμως ο Gigi τον έκοψε στη γωνία της περιοχής με τα πόδια (!!!) και του πήρε τη μπάλα, δείχνοντας την τεράστια κλάση του. Η Ιταλία απάντησε με τον Giovinco ο οποίος δημιούργησε μια πάρα πολύ ωραία πάσα στον Di Natale του οποίου όμως το εναέριο πλασέ πέρασε άουτ. Το ματς είχε αρχίσει να γίνεται συναρπαστικό και ακριβώς στο τέλος ο Torres έκανε ακόμα μια επέλαση μα η λόμπα του πέρασε άουτ πάνω από τα δοκάρια του Buffon. Μ’ αυτά και μ’ αυτά το ματς έφτασε στη λήξη χωρίς νικητή, όμως – δεδομένου του αντιπάλου και λαμβανομένου υπόψη ότι η ομάδα ακόμα είναι φρέσκια και όχι 100% μονταρισμένη, το αποτέλεσμα μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία.

Πάμε τώρα για νίκη με την Κροατία!

ITALIA: Buffon; Bonucci, De Rossi, Chiellini; Maggio, Marchisio, Pirlo, Thiago Motta, Giaccherini, Balotelli, Cassano (Giovinco, Di Natale)

ΜΙΑ ΖΩΗ ΙΤΑΛΙΑ

Το πρώτο Μουντιάλ που παρακολούθησα και καταλάβαινα ήταν αυτό της Δυτικής Γερμανίας, το 1974. Τότε, σε ηλικία 10 ετών, το μόνο που θυμάμαι ήταν η αντιπάθεια που έτρεφα για την Μπάγερν και την Γερμανία. Φυσικό επακόλουθο ήταν να υποστηρίζω την Ολλανδία στον τελικό και να στενοχωρηθώ από την ήττα.

Στο επόμενο Μουντιάλ, της Αργεντινής το 1978, συνέχιζα να θαυμάζω την Ολλανδία για το ότι έπαιζε πολύ ωραίο ποδόσφαιρό και δεν ήταν ομάδα που την «έσπρωχναν» οι εφημερίδες της εποχής. Ο φίλος μου ο Δημήτρης υποστήριζε την Ιταλία και θυμάμαι το συγκλονιστικό ματς Ολλανδία – Ιταλία 2-1, που ήταν και το καθοριστικό για να αρχίσω να βλέπω με συμπάθεια την Ιταλία.

Παρόλο που η Ολλανδία «μου» είχε κερδίσει, ο Δημήτρης με είχε πείσει ότι η Ιταλία ήταν, αν όχι καλύτερη, τουλάχιστον ισάξια. Εξάλλου η Ιταλία ήταν η μόνη ομάδα που είχε κερδίσει – νωρίτερα στο τουρνουά, την Αργεντινή. Εννοείται πως στον τελικό του 1978 είχα υποστηρίξει Ολλανδία, όμως η κουβέντα με τον φίλο μου είχε αλλάξει την οπτική μου. Για πάντα, όπως έμελλε να αποδειχθεί στη συνέχεια.

Μουντιάλ του 1982, Ισπανία. Καλοκαίρι. Ο φίλος μου ο Δημήτρης έχει «φύγει» σε αυτοκινητιστικό ατύχημα τον Μάρτιο. Στη μνήμη του έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου να υποστηρίζω την Ιταλία του. Την Ιταλία «μας».

Πώς να ξεχάσω το συγκλονιστικό ματς με την Βραζιλία (3-2 με χατ τρικ του Paolo Rossi).

Μόνο η Ιταλία μπορούσε να το καταφέρει, να κερδίσει εκείνη την Βραζιλία, του Σώκρατες, του Ζίκο, του Φαλκάο. ΜΟΝΟ Η ΙΤΑΛΙΑ. Νίκη με την Αργεντινή και πανηγύρια στο Jolly Club (που συχνάζαμε τότε)

νίκη με την Βραζιλία, νίκη με την Πολωνία (ομαδάρα τότε) στον ημιτελικό  

και διασυρμός της μισητής Γερμανίας στον τελικό.

Τι χαρά! Τι έξαλλα πανηγύρια! Ούτε θυμάμαι πως έφτασα από το καφενείο του χωριού (όπου και η «κερκίδα») στο σπίτι μου, εκείνο το μαγικό καλοκαιρινό βραδάκι του Ιουλίου του 1982! Το υπέροχο ταξίδι στον κόσμο των έντονων συγκινήσεων με την Ιταλία μου είχε πλέον ξεκινήσει!

Μουντιάλ 1986 στο Μεξικό. Εν αναμονή της κατάταξης στον στρατό τον ερχόμενο Αύγουστο. Τελευταίο καλοκαίρι σαν πολίτης, Ετοιμος να ρουφήξω κάθε μαγική στιγμή του τουρνουά. Ετοιμος να πανηγυρίσω ξανά για την Ιταλία. Βράδια στην Φωκίωνος Νέγρη, παρέα στη Φαίδρα, στον Μίμη τον Σπεσιαλίστα, στο Νάπολι. Ισοπαλία με την Βουλγαρία. Ο κόσμος να χλευάζει την Ιταλία (παγκόσμια πρωταθλήτρια γαρ…) για την μέτρια απόδοση, εγώ μέσα μου να λέω «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, έτσι ξεκινήσαμε και στο προηγούμενο Μουντιάλ και τελικά το πήραμε». Όμως δεν έμελλε να συμβεί. Η Γαλλία (ανέκαθεν αντιπαθητική, από τότε ακόμα περισσότερο…) μας κέρδισε με 2-0. Καθαρά. Στα ίσια. Σκυμμένο κεφάλι. Αποδοχή της μοίρας. Και η ήττα μέσα στο παιχνίδι είναι. Τουλάχιστον το πήρε η Αργεντινή του μάγου και όχι η μισητή Γερμανία. Κάτι είναι κι αυτό. Τώρα μπορώ να πάω να παρουσιαστώ στην Πάτρα σχετικά ανακουφισμένος…

Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία. Ούτε μια φορά δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα το σηκώσουμε… Μέσα στην «πατρίδα μας», με τους τιφόζι να δημιουργούν απίθανη ατμόσφαιρα, φαινόταν αδιανόητο να μην βάλουμε και 4^ο αστέρι στη φανέλα. Καθημερινή ενημέρωση από την Gazzetta dello Sport, σαφάρι για να βρω το φύλλο της προηγούμενης ημέρας, νίκη με την Αυστρία, νίκη με τις ΗΠΑ, νίκη με την Τσεχοσλοβακία (όλες εύκολες), στη συνέχεια παίζουμε διαρκώς στη Ρώμη, μπροστά στο φανατικό κοινό των τιφόζι της πρωτεύουσας, η Gazzetta διαρκώς με επικά πρωτοσέλιδα!

Ημιτελικός με την Αργεντινή στη Νάπολι. Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό και μετά τελικό. Η μοίρα όμως τα είχε σχεδιάσει αλλιώς. Κυριαρχούμε στο ματς αλλά η μπάλα δεν μπαίνει… Ο «Toto» (Schillaci) δεν είναι σε φόρμα σήμερα… Παρ’ όλα αυτά προηγούμαστε. Μέχρι το 83’. 7 λεπτά από τον τελικό που θα γίνει στη Ρώμη. Και τότε έρχεται η τραγωδία… Γίνεται η ισοφάριση. 1-1 με κεφαλιά. Παγωμάρα. Η «κερκίδα» μας στη βεράντα του πατρικού μου παγώνει. Εξι άτομα βουβά περιμένουμε το θαύμα που θα μας δώσει τη νίκη. Δεν έρχεται όμως. Πέναλτυ. Αργός θάνατος… Και τελικά η Αργεντινή προκρίνεται…

Η Ιταλία είναι στον μικρό τελικό χωρίς ούτε μια ήττα στο τουρνουά. Ούτε μία. Με μια ισοπαλία στο 83’. Η Παυλίνα κλαίει με λυγμούς. Η Θέκλα προσπαθεί να μας παρηγορήσει. Ο Γιώργος καθισμένος σε μια καρέκλα να μην το πιστεύει. Εγώ να κοιτάζω τον ουρανό με άδειο βλέμμα. Είναι ποτέ δυνατόν? Η Ιταλία να μην παίξει στον τελικό στην Ρώμη?

Την επόμενη ημέρα διαβάζω την Gazzetta dello Sport και βλέπω την συγκλονιστικότερη διαφήμιση που έχω δει ποτέ. Ολοσέλιδη καταχώρηση της Kodak σε γκρίζο φόντο και κάτω δεξιά έγραφε «Senza l’ azzurro é tutto piu grigio»…

Στον μικρό τελικό κερδίσαμε την Αγγλία 3-1 εύκολα. Αφού είμαστε ομαδάρα, πώς να το κάνουμε. Γιατί όμως ρε γαμώτο να μας γυρίσει η τύχη την πλάτη στον πιο κρίσιμο αγώνα? Γιατί?

ΗΠΑ 1994. Από τα πιο έντονα καλοκαίρια μου. Η καρδιά μου μοιρασμένη στην Ιταλία και στην ...Κατερίνα. Την είχα γνωρίσει ένα ζεστό βραδάκι του Ιουνίου στην παραλιακή, ζούσε στο Βέλγιο. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, κανονίζαμε τις διακοπές μας και μόλις κλείναμε έτρεχα να δω την Ιταλία μου. 
Πρώτος αγώνας, ήττα από την Ιρλανδία. Είμαστε με τον ξάδερφό μου σε μια καφετέρια στον Αλιμο. Μόνο οι δυό μας υποστηρίζαμε Ιταλία. Ολοι οι άλλοι θαμώνες πανηγύριζαν την ήττα της Ιταλίας (περισσότερο από τη νίκη της Ιρλανδίας). Πρώτη φορά αναρωτήθηκα γιατί ο κόσμος μισεί την Ιταλία τόσο πολύ? Φταίει η προπαγάνδα για την Βραζιλία την (δήθεν) «υπερομάδα»? Μήπως μας φοβούνται τόσο πολύ τελικά? Μήπως ζηλεύουν?

Το άστρο του υπερπαίκτη Roberto Baggio λάμπει στα γήπεδα της Αμερικής. Μόνος του οδηγεί την «γαλάζια ομάδα» από επιτυχία σε επιτυχία. Μόνος του στην κυριολεξία! Ενας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που γνώρισε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο...

Ματσάρα με τη Νιγηρία! Το «γυρίζει» ο "Μικρός Βούδας" μόνος του! Επική νίκη! Επική πρόκριση! Ηδονή! Συναίσθημα απέραντης ευτυχίας! Ναι ρε, μόνο εμείς! Όπως τότε με τη Βραζιλία το 1982! Εχει φτάσει αργά τη νύχτα και φωνάζω μόνος μου στο σπίτι μου που το βλέπω. Ο γατούλης μου πετάγεται από τον ύπνο του…

Στη συνέχεια οι δύο αγώνες (προημιτελικά και ημιτελικά) φαντάζουν παιχνιδάκι! Ισπανία και Βουλγαρία είναι αδύνατον να ανακόψουν την πορεία αυτής της Ιταλίας και αυτού του Βaggio… Ομορφα απογεύματα στο σπίτι του "κολλητού" μου του Γιώργου με πανηγύρια για τις δύο νίκες και… ΤΕΛΙΚΟΣ ΜΕ ΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ!

Αιώνιος αντίπαλος, μισητός εχθρός, η αγωνία στο κατακόρυφο. Αδύνατον να τον δω μόνος μου. «Κερκίδα» με τον «ομοϊδεάτη» ξάδερφό μου στο σπίτι του. Μπύρες και τσιγάρα, αγωνία, βουβαμάρα. Μέτριο παιχνίδι αλλά η ένταση «χτυπάει κόκκινο»! Ισοπαλία στο 90λεπτο. Παράταση. Ιδιο μοτίβο. Ευκαιρία στο 113’. Αχ και να ‘μπαινε να στέλναμε τα βραζιλιανάκια για τσάι… Τέλος της παράτασης. Πέναλτυ. Εστω κι έτσι. Λες να επαναληφθεί η κατάρα του 1990? Μπα, θα το πάρει ο Roberto. Δεν μπορεί. Του το χρωστάει η τύχη. Όπως και με την Αργεντινή του Μαραντόνα το 1986, έτσι και με την Ιταλία του Βaggio… Αγωνία. Θρίλερ! Χαμένο πέναλτυ του Baggio… Το κύπελλο στους τρισκατάρατους. Βουρκώνω. Αδειο βλέμμα. Ξανά. Ξανά αυτή η πικρή γεύση της απογοήτευσης. Ένα βήμα, μια ανάσα πριν το κύπελλο…

Καταραμένη ατυχία… Αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και κλαίμε με τον ξάδερφό μου. Δεν έπρεπε. Όχι έτσι… Γιατί τέτοια ατυχία? Γιατί?

Γαλλία 1998. Ξανά η ατυχία καιροφυλακτούσε. Που να το φανταστώ?

Ξεκινάει το τουρνουά. Όπως πάντα η αισιοδοξία διάχυτη. Η Ιταλία, παγκόσμια δύναμη, θα είναι πάλι εκεί, απέναντι σε θεούς και δαίμονες, να αποδείξει την αξία της. Και εμείς, πιστοί οπαδοί της.

Πρώτη ισοπαλία στους ομίλους με τη Χιλή, ακολουθεί η εμφατική νίκη 3-0 με το Καμερούν και η επαγγελματική νίκη με την Αυστρία. Job done!

Στη φάση των νοκ άουτ αγώνων με πρώτο αντίπαλο την Γαλλία. Την μισητή Γαλλία, τη διοργανώτρια, την ομάδα του σταρ σύστεμ της εποχής, άξια διάδοχο της Βραζιλίας στο σταριλίκι… Η πιο ηλίθια διαδικασία (πέναλτυ) ξανά θα κρίνει τη μοίρα της Ιταλίας. Της Ιταλίας που σ’ αυτό τον αγώνα έχει κατατροπώσει τους Γάλλους αλλά η ατυχία δεν θέλει να την αφήσει να σκοράρει. Πιο «ομάδα» η Squadra Azzurra από τα Γαλλάκια αλλά… ξανά αποκλεισμός στα πέναλτυ. Ξανά πίκρα. Ξανά άδειο βλέμμα. Ξανά «γιατί». Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν μας έπαιξε τόσο «σκληρό» παιχνίδι η τύχη, να φτάσουμε στο τελικό και να μας στερήσει αυτό που δικαιούμασταν εκεί… Αποκλειστήκαμε νωρίς.

Το υπόλοιπο Μουντιάλ κυλά αδιάφορα. Ειλικρινά δεν με νοιάζει ποιος θα το πάρει. Αφού δεν είμαστε «εμείς»… τι σημασία έχει?

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, Βέλγιο – Ολλανδία 2000. Η Ομάδα μου ξανά εκεί. Επική πρόκριση απέναντι στην Ολλανδία στον ημιτελικό. Στα πέναλτυ! Να και μια φορά που μας «θέλει». Το αξίζαμε όμως. Μόνο εμείς μπορούσαμε να προκριθούμε σ’ αυτό τον αγώνα, απέναντι σ’ αυτή την Ολλανδία. ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ! Όπως τότε με την Βραζιλία και την Νιγηρία! ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ!

Τελικός με τους Γάλλους. «Κερκίδα» στις Καμάρες της Σίφνου, περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής. Τους έχουμε πατήσει. Γκολ και 1-0! Τετ-α-τετ του Del Piero και απίστευτη χαμένη ευκαιρία (από την πολλή σιγουριά)… Ο αγώνας φτάνει στο τέλος. Τους «παίζουμε»… 20’’ πριν το τέλος. Ο πάγκος της Ιταλίας αγκαλιασμένος περιμένει το σφύριγμα για να εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο. Και τότε… η κακή μοίρα αυτής της ομάδας δεν είχε πει την τελευταία της λέξη… Από το πουθενά 1-1. Παράταση.

Μπαίνω στο πλοίο που εν τω μεταξύ είχε φτάσει. Από το γκαράζ μέχρι να φτάσω στο σαλόνι να βρω τηλεόραση η Γαλλία είχε σκοράρει στην παράταση και χάρη στο «χρυσό γκολ» (τον πιο ηλίθιο κανονισμό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ever…) παίρνει το κύπελλο. Απίστευτη στενοχώρια. Ολο το βράδυ δεν μπορώ να κλείσω μάτι… Γιατί? Γιατί ΤΟΣΗ ΑΤΥΧΙΑ?

«Οσο με πληγώνεις τόσο με πωρώνεις». Μουντιάλ 2002 στην Απω Ανατολή! Μετά το «σκληρό πρόσωπο» της τύχης που είχα βιώσει τόσα χρόνια, ήρθε η ώρα να νιώσω και το «σκληρό πρόσωπο» της «παράγκας» της FIFA.

«Κερκίδα» με τους συναδέλφους μου από την ΕΑΧΑ στις ταβέρνες της Πλάκας και στο Μοναστηράκι, εύκολη νίκη με τον Ισημερινο στην πρεμιέρα, σφαγή και ήττα από την Κροατία στη 2η αγωνιστική. Κλήση για «Ασκηση Παρμενίων». Στον δρόμο για τη Βέροια σταματάω στον Friday’s στην Κηφισιά να δω το τελευταίο ματς με το Μεξικό. Ματσάρα! Η ομάδα «βγάζει» ψυχή και παρά το ότι το Μεξικό προηγήθηκε, ο «Pinturicchio» (για μας αυτός είναι ο «Pipe d’ Oro») ισοφάρισε λίγα λεπτά πριν τη λήξη! Ολο το Friday’s στο πόδι. Τους είχα ήδη ξεσηκώσει… Πρόκριση χάρη στη νίκη του Ισημερινού επί της Κροατίας στον άλλο αγώνα! Το ταξίδι για τη Βέροια ούτε κατάλαβα πως έγινε!

Στο στρατόπεδο ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να δούμε τα ματς. Φτάνει η μέρα του νοκ άουτ αγώνα με τους Κορεάτες. Μπουκάρουμε στη «ζούλα» σ’ ένα κτίριο που υπάρχει ένα «εντευκτήριο» για αξιωματικούς αλλά είναι κλειστό. «Κερκίδα» με τους περισσότερους να είναι με την Κορέα! Ο φόβος ή η προπαγάνδα που λέγαμε… Η Ιταλία παίζει καλά αλλά ο ανεκδιήγητος Μεξικάνος διαιτητής αποβάλει τον Totti χωρίς λόγο (για δήθεν «θέατρο» σε καθαρή ανατροπή μέσα στην περιοχή…), ακυρώνει πεντακάθαρο γκολ της Ιταλίας, ο Vieri χάνει το «άχαστο» σε κενή εστία στο τελευταίο λεπτό και μαζί την ευκαιρία να «τιμωρήσει» τους Κορεάτες. 1-1 και παράταση. Ο ηλίθιος κανονισμός του «χρυσού γκολ» μας ξανατιμωρεί. Γιατί άραγε?

Την επόμενη μέρα μέχρι και οι Ελληνικές εφημερίδες παραδέχονται την σφαγή.

Το Μουντιάλ ξαναχάνει το ενδιαφέρον του. Μου είναι παντελώς αδιάφορο τι θα συμβεί στη συνέχεια. Το μόνο που θέλω είναι να «τιμωρηθεί» η Κορέα. Όμως η FIFA αλλιώς τα είχε σχεδιάσει… Στον επόμενο γύρο σφαγιάζεται η Ισπανία προκειμένου το «πουλέν» του Γιόζεφ Μπλάτερ να προκριθεί…

Σ’ αυτό το Μουντιάλ έπρεπε να φτάσουν στον τελικό η Ιταλία με την Ισπανία. Οι δύο καλύτερες ομάδες. Εφτασαν τα «αγαπημένα παιδιά» της FIFA. Η Βραζιλία και η – ανύπαρκτη – Γερμανία…

Πάμε για άλλα Ιταλία μου… Η ζωή συνεχίζεται.

Στο Ευρωπαϊκό του 2004 στην Πορτογαλία όλοι ασχολούνταν με την Ελλάδα, κανείς συνεπώς δεν πρόσεξε την «συμπαιγνία» των Nordics (Σουηδία – Δανία στημένο 2-2 για να αποκλείσουν την Ιταλία από τους ομίλους). Αποκλεισμός. Πίκρα και οργή. Ολοι σχεδόν κατά καιρούς έχουν στήσει παιχνίδια (Αργεντινή – Περού, Γερμανία – Αυστρία, Γαλλία – Βραζιλία κλπ. κλπ.) ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ! Γι’ αυτό είμαστε ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ!

Το επόμενο Μουντιάλ – Γερμανία 2006 – επεφύλασσε τη δικαίωση.

Νίκες με Γκάνα και Τσεχία και η – «κλασική» – «σφαγή» στην ισοπαλία με τις ΗΠΑ, στον όμιλο και πρόκριση.

Νίκη με πέναλτυ (που ήταν, πώς να το κάνουμε…) με την Αυστραλία, διασυρμός της Ουκρανίας με 3-0 σε μια από τις πιο εύκολες νίκες μας ποτέ (έκανα το Polis στην Τρίπολη «άνω κάτω»…) και στον ημιτελικό… οι παλιοί μας «φίλοι». Απίστευτο ματς με τους διοργανωτές Γερμανούς, φανταστική μπάλα από την Ιταλία μου (όπως μόνο αυτή ξέρει…) και επική νίκη – πρόκριση στον τελικό! «Κερκίδα» με τον φίλο μου τον Δημήτρη στο Ναύπλιο, στο προαύλιο του «Σχολείου» και έξαλλοι πανηγυρισμοί! ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ! Ανακούφιση! Περηφάνια! Ευτυχία! Ηρθε η ώρα η δική μας…

Τελικός με τα Γαλλάκια. Οι δημοσιογράφοι σε ΟΛΑ τα media μας έχουν «ζαλίσει» με τον Ζιντάν, το τελευταίο παιχνίδι της «ένδοξης» καριέρας του Γαλλο-αλγερινού «παιχταρά», ο «επίλογος» μιας ένδοξης καριέρας κλπ. κλπ. λες και η Γαλλία και ο Ζιντάν παίζουν χωρίς αντίπαλο. Λες και δεν υπάρχει άλλη ομάδα στον τελικό… λες και είναι «αγώνας επίδειξης»!

Προηγούνται με πέναλτυ που το εκτελεί με πλασεδάκι ο Ζιντάν (ο – και καλά – «άνετος»…) αλλά ο Materazzi ισοφαρίζει. Δεν παίζουμε πολύ καλά είναι η αλήθεια. Όμως «κρατάμε»… Η επανάληψη του τελικού του Ευρωπαϊκού του 2000, με αντιστροφή ρόλων… Τώρα τις «όλο γαλάζιες» εμφανίσεις τις φοράμε εμείς και παίζουμε χειρότερα από τους Γάλλους… η μοίρα όμως μας χρωστούσε κάτι…

1-1 ο κανονικός αγώνας, χωρίς γκολ η παράταση και …πέναλτυ. Ο Τρεζεγκέ, αυτός που μας είχε βάλει το «χρυσό γκολ» στον τελικό του 2000 χάνει το πέναλτυ και ο Fabio Grosso σημειώνει το νικητήριο! Θρίαμβος!

Στο καφέ-μπαρ που το βλέπω, στην κεντρική πλατεία της Τρίπολης, γίνεται χαμός! Εγώ στέκομαι ένα λεπτό σιωπηλός και μετά ξεσπάω… Γιατί σιωπηλός? Γιατί ασυναίσθητα έφερα στη σκέψη μου όλη την πορεία από το μακρινό 1978. Πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία από το μυαλό μου όλες οι στιγμές – ευχάριστες και δυσάρεστες – που έζησα ακολουθώντας αυτήν την ομάδα, την Ιταλία!

Είμαστε Παγκόσμιοι Πρωταθλητές! Είναι αλήθεια, όπως γράφει και το πρωτοσέλιδο της Gazzetta την επόμενη ημέρα. Ο εφιάλτης τελείωσε! Η Ιταλία στην κορυφή του Κόσμου!

Μακρύ ταξίδι, όπως η ίδια η ζωή. 32 χρόνια! Μια ολόκληρη ζωή! Χαρές και λύπες, ξέφρενοι πανηγυρισμοί και βουρκωμένα μάτια, απογοητεύσεις και υπερηφάνεια. Μια ζωή γεμάτη συναισθήματα. Μόνο αυτή η ομάδα σε κάνει να νιώθεις τα πάντα. Από τα δάκρυα, εκείνο το βράδυ του χαμένου ημιτελικού το μακρινό 1990, μέχρι τους ξέφρενους πανηγυρισμούς το 2006…

Περηφάνια για την αγωνιστικότητα και τα καθαρά αποτελέσματα. Κόντρα σε όλους και σε όλα, ό,τι έχουμε κερδίσει το κερδίσαμε με το «σπαθί» μας. Ιδρώσαμε, ματώσαμε, πονέσαμε αλλά τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Πανάξια πρωταθλήτρια!

32 χρόνια παρακολουθώ την Squadra Azzurra, 2 Παγκόσμια Κύπελλα, 2 ημιτελικοί, 1 χαμένος τελικός στα πέναλτυ, αμέτρητες «σφαγές» και αμέτρητες στιγμές θριάμβου!

Σ’ ευχαριστώ για όσα μου ‘χεις χαρίσει Ιταλία μου! Μαζί σου το ταξίδι έχει σημασία, όχι ο προορισμός.

FORZA AZZURRI! 

Ιούνιος 2010